كلام 118 از سخنانى است كه امام ( ع ) ايراد فرموده ( 242 . ) ياران شايسته امام ( ع ) شما ياوران حقيد و برادران دينى ، سپرهاى روز گرفتارى و پيكار و رازداران در برابر افشا كنندگان اسرار ، با نيروى شما پشت كنندگان به حق را مىكوبم ، و به كمك شما به اطاعت روى آوران به حق اميدوارم ، مرا با خير خواهى خالصانه و سالم از هر گونه شك و ترديد يارى كنيد ، به خدا سوگند من به مردم از خودشان سزاوارترم . كلام 119 از سخنانى است كه امام ( ع ) ايراد فرموده ( 243 . ) پس از جنگ « صفين » و « نهروان » در آن هنگام كه مردم را گرد آورد و به جهاد تحريص كرد و آنها مدتى سكوت كردند و به نداى امام پاسخ نگفتند فرمود : شما را چه مىشود ؟ مگر لاليد ؟ ( چرا سخن نمىگوئيد ؟ ) گروهى گفتند : اى امير مؤمنان ! اگر تو حركت كنى در ركابت خواهيم بود . امام فرمود : چرا چنين هستيد ؟ ! هرگز به راه راست موفق نشويد ! ، و هيچگاه در راه حق قدم مگذاريد ! آيا در چنين شرائطى سزاوار است من شخصا به سوى ميدان نبرد حركت كنم ( نه ، ) در اين موقع مىبايست مردمى از شما كه من از شجاعت و دلاوريش راضى باشم و به او اطمينان داشته باشم به سوى دشمن بسيج شود . براى من سزاوار نيست كه لشكر ، شهر ، بيت المال ، جمع آورى خراج ، قضاوت بين مسلمانان و نظر و توجه به حقوق مطالبه كنندگان را رها سازم و با گروهى از لشكر به دنبال گروههاى ديگر خارج گردم و همچون تيرى در جعبه خالى اين طرف و آن طرف افتم . من همچون محور سنگ آسيا هستم . . .